تکه‌های چوب بزرگ بودند. اره را برداشتم و به جانشان افتادم. باید کوچک‌تر شوند تا توی منقل‌ها جا بگیرند. هنوز مشغول کارم که بچه‌ها یکی‌یکی از راه رسیدند. چند تکه چوب برداشتند و بردند. آتش در منقل‌ها جان گرفت و زبانه کشید. کمی آن‌طرف‌تر چند نفر از بچه‌های… بیشتر »

کیفش را کنار سالن می‌گذارد. تعریف‌هایش شروع می‌شود؛ از هیئت می‌گوید و از آقای مدیر که به جز کمک‌های مالی در خیلی از کارها همراه و کمک‌حالشان بوده. با ذوق و شوق از هیئت لذت‌بخش امسال می‌گوید؛ هیئتی که به‌قول خودش زمین تا آسمان با هیئت پارسال فرق کرده.… بیشتر »

با صدای اذان چشم باز می‌کنم. کش‌وقوسی به خودم می‌دهم و می‌نشینم. یک لحظه یادم می‌افتد رسول به خانه آمده. چشم می‌دوزم به رختخوابش که خالی‌ست. شتاب‌زده از جا بلند می‌شوم. باید مطمئن شوم از خانه بیرون نرفته. آخرین بار که بیرون رفته بود، راه خانه را گم کرده… بیشتر »

“می‌گن چند وقتیه حالت روبه‌راه نیست، آره؟” این را بی‌مقدمه گفت. هنوز درست کنارم جا خوش نکرده بود. جانماز را از کیفم بیرون آوردم و پهن کردم. گفتم: “بله، حدود دو ماهی می‌شه.” نگذاشت حرفم تمام شود. گفت: “خب، این‌جور وقت‌ها… بیشتر »