مهمان من
رشتهی افکارم را به دست گرفتهام و برای خودم خیال میبافم. در ذهنم درست نشستهام وسط روضه. حاجآقا با سوز و گداز از پهلوی شکستهی مادر میگوید و من غرق حال و هوای روضهام. ناگهان صدای صلوات و یااللهگویان چند مرد بلند میشود. سر بلند میکنم. تو را بر دوش گرفتهاند و به خانهمان میآورند. هاجوواج میمانم. نمیدانم چه کنم، چه بگویم، از کجا شروع کنم. هنوز به خودم نیامدهام که تو را وسط سالن میگذارند. حالا من میمانم و تو. من و تابوتی که تمام دنیایم را در خودش جا داده. خودم را روی تابوتت میاندازم و بغضم را رها میکنم. حاجآقا سوز صدایش را بیشتر میکند. روضه با نام تو و مادر گره میخورد. اشک میریزم؛ آنقدر که انگار تمام دلتنگیهای فروخوردهام راهی جز چشمهایم برای بیرون آمدن ندارند. دست میکشم روی تابوتت تا با تمام وجودم لمست کنم. توی رویا زمان محدود نیست. قرار نیست کسی عجله کند، قرار نیست به رفتنت فکر کنم. انگار قرار است ساعتها مهمان خانهمان بمانی؛ بشینی گوشهی دلمان و ما به این حضور دل خوش کنیم. در خیال من هیچکس تو را از خانه بیرون نمیبرد و هیچوقت نوبت خداحافظی نمیرسد. میدانی امروز تمام تلاشم را کردم تا این خیال رنگ واقعیت بگیرد. به هر دری زدم به هر امیدی چنگ انداختم و در دلم هزار بار اینگونه آمدنت را تصور کردم. دلم میخواست بهجای آنکه فقط در ذهنم میزبانت باشم، واقعاً در خانهام به استقبالت بیایم. دلم میخواست سهم خانهی کوچک ما هم باشی؛ اما نشد. نشد که مهمان خانهام باشی. نشد که تابوتت را وسط اتاقمان بگذارند و من تمام دلتنگیام را روی آن جا بگذارم. شاید قسمت نبود. شاید هنوز آنقدر خوشاقبال نشدهام که خانهام میزبان عطر حضورت باشد. بالاخره شهید گمنام کم چیزی نیستی! مهمان هر خانهای نمیشوی و نصیب هر دلی نمیشوی. من میمانم و خیالت، باز مهمان منی. ✍🏻میم^_^نون