نیمچه قلم طلبگی

سبد را هُل می‌دهم سمت یخچال گوشت‌های منجمد. یکی برمی‌دارم، رنگ و لعابش که چنگی به دل نمی‌زند. چشم می‌برم سوی تاریخ مصرفش. تنها یک ماه اعتبار دارد. چراغ سوالی توی ذهنم چشمک می‌زند: “چرا احتکارش کردن و تو انبار گذاشتن، حالا دمِ آخر ارزون‌تر ریختنش… بیشتر »

می‌دانی امروز به چه فکر کردم، پست قدیمی یک دوست، همان کتونی‌های عاقبت بخیری که قرار بود باز مسیر مشایه را طی کنند. با خودم گفتم: “دیگه تو این دنیا چه چیزهایی می‌تونه عاقبت بخیر بشه؟” صدای اذان در خانه پیچید، نه صدایش کم بود. انگشتم را روی… بیشتر »

چند روزی‌ست از ته گلویم آهنگ خوبی برنمی‌خیزد. انگار صدای شکسته شدن اجزایم را نمی‌شنود. قدیم‌ترها از هر صدای ریزی دردم را متوجه می‌شد و مرهمی می‌شد. تقصیر خودش نیست، آنقدر شلوغ شده که فرصتی برای شنیدن من ندارد. گمان می‌کردم یادش رفته من پا به سن… بیشتر »

به ساعت نگاه می‌کنم. چطور زمان از دستم در رفت؟ شیپور پایان بازی را با پرتاب توپ‌ها توی سبد، می‌نوازم. پسرکم مشغول نقاشی می‌شود و من راهی آشپزخانه. طعم خورش را می‌چشم، باز پودر لیمو بزنم؟ محمد قورمه سبزی را ترش‌تر دوست دارد.  دست از قابلمه می‌کشم و… بیشتر »

دیروز با همسرم برای انجام کاری به گفت‌وگو نشستیم. باید تصمیم می‌گرفتیم. مثل همیشه او با استدلال جلو آمد. جوانب کار را می‌سنجید و بادقت صحبت می‌کرد. در مقابلش، من با لطافت روح و احساس واکنش نشان می‌دادم. اما آنقدر دلایل را با درایت کنار هم می‌گذاشت که… بیشتر »

چند روزیست درست کارش را انجام نمی‌دهد. دل‌نگرانش شده‌ایم و دستمان به جایی بند نیست. نه شماره‌ای از او داریم، نه می‌دانیم به کجا زنگ بزنیم. میان حدس و گمان‌ها مانده‌ایم. هر شب با استرس به خواب می‌رویم، نکند اتفاق بدی برایش افتاده‌باشد؟ مسئول قطع برق را… بیشتر »

می‌دانی مادربزرگ چه می‌گفت؟ من هم یادم نیست. کلامش که هیچ، از صورتش هم تصویری محو در خاطرم مانده، کودکی یا بی‌خیالی؟  روز خاکسپاریش دور جمعیت می‌چرخیدم و گرگم به هوا بازی می‌کردم، بی‌خبر از گرمای پر مهری که در زیر خاک دفن شد. فقط چیزهای کمی از او… بیشتر »

​تسخیر بی‌صدا  کودکی بود عاشق حیوانات. رهایم می‌کردند، خانه از جانوران پر می‌شد. مادر برای سرگرم کردنم، جوجه‌های رنگی می‌خرید. جوجه‌ها دنیایم را می‌ساختند. بیشتر اوقاتم را با آن‌ها می‌گذراندم.  رفته‌رفته دست‌آموزم می‌شدند. در هر قدم، همراهم… بیشتر »

دو روز است که درد کهنه برگشته. فراموشش کرده بودم. چه مدت پیدایش نبود؟شاید یک سال. گمان کردم محو شده؛ ولی فریبم داد. انگار در کمین نشسته‌بود تا دوباره سر برآورد. چنان امانم را بریده که به پماد و مُسکن متوسل شده‌ام، به امید آرامشی موقت. یاد لغزش روی… بیشتر »

ماژیک را آرام روی تابلو می‌چرخاند. “وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لَا خَیْرَ فِی عِلْمٍ لَا یَنْفَعُ…"¹ بدان‌که خیرى نیست در علمى که نفع ندهد… محو تماشا می‌شوم. دستخطش را دوست دارم. ماژیک یا قلم، با هر چه بنویسد زیباست. پایان کارش، آغاز کلام… بیشتر »

امروز روز شماست و من دلم می‌خواهد از شما بنویسم. پس چشمانم را می‌بندم. با پای دل میان کوچه‌های خاکی قدم می‌زنم.  به رسم کودکی انگشت اشاره را روی دیوار کاهگلی می‌کشم. در گوش جانم، صدای مظلومیت دخترکان زنده به گور شده و ناله‌ی زنانی که مانند اموال به… بیشتر »

استاد لشکریان ابلیس را به صف می‌کند، هر کدام مأموریتی دارند. “لاقیس” وسواس در طهارت را انتشار می‌دهد. “ذنبوه” توی بازارها کمین کرده. “اعور” و “داسم” توی خانه‌ها کمین می‌کنند. هیس! اسمشان را بلند نگو، مبادا… بیشتر »

برق که نباشد خودم را مشغول می‌کنم، هر کاری که به برق نیاز نداشته باشد، نوشتن، کتاب خواندن. جزوه‌ی ترم تابستانی‌ام تکمیل شده، سه تا کتاب خوانده‌ام و… اما شب که می‌شود، همه چیز فرق می‌کند. تاریکی خودش را روی همه چیز می‌اندازد و برایم فرصت هیچ کاری… بیشتر »

کوله‌ام را روی دوشم جابه‌جا می‌کنم. انگار سنگین‌تر شده، شاید فقط خسته‌ام. محمد بلند و شتاب‌زده جلو می‌رود. می‌خواهم هم‌قدمش شوم؛ اما توی این شلوغی احتیاط می‌کنم تا تنم به مردان نخورد.  راه باریک است و پر پیچ و خم. نور کمش تونل وحشت را تداعی می‌کند.… بیشتر »

آفتاب کم جان شهریور پهن شده وسطِ هال. جان می‌دهد برای خوابیدن. دوست دارم قبلش چند صفحه‌ای از کتاب تاوان عاشقی را بخوانم، وقت بمباران بود. رگه‌ای از غبار تنش را پوشانده. از روی میز بَرَش‌می‌دارم. جای خالیش روی میز نقش بسته. ذرات توی نور می‌رقصند؛ اما من… بیشتر »

اولین نگاهش روی من بود، مطمئنم. تردید دارد. چشم به اطرافم می‌چرخاند. برمی‌گردد همین‌جا، پیش من.  ذوق می‌کنم؛ اما قبل از نشستنِ طعمِ گسِ پس زدن زیر زبانم، آب دهانم را جمع می‌نمایم. این چندمین بار است که مرا برمی‌دارد و کمی بعد به همین نقطه… بیشتر »